ایمونوتراپی در درمان سرطان معده مؤثر است

به گزارش گروه سرطان، سرطان نیوز، به نقل از هلث دی نیوز، طبق نتایج کارآزمایی بالینی، افرادی که با داروی ایمونوتراپی موسوم به دوروالوماب و شیمی‌درمانی درمان شدند، احتمال بهبودی بسیار بیشتری داشتند.

دکتر «یلنا جانجیگیان»، محقق ارشد و رئیس سرویس انکولوژی دستگاه گوارش در مرکز سرطان مموریال اسلون کترینگ در نیویورک، در یک بیانیه خبری گفت: «این یک گام بزرگ رو به جلو برای بیمارانی است که با این تشخیص دشوار رو‌به‌رو هستند.»

جانجیگیان گفت: «اینکه بتوانیم به یک بیمار بگوییم که سرطان او به طور کامل به درمان پاسخ داده است و اینکه او درمان شده است، یکی از ارزشمندترین لحظات در انکولوژی است. این نتایج ما را به تحقق این نتیجه برای بسیاری از بیماران دیگر در سراسر جهان نزدیک‌تر می‌کند.»

دوروالوماب یک داروی تزریقی است که توانایی سیستم ایمنی بدن را در تشخیص و از بین بردن سلول‌های سرطانی افزایش می‌دهد. طبق گفته محققان، این دارو برای درمان طیف وسیعی از سرطان‌ها، از جمله سرطان ریه، مجرای صفراوی، کیسه صفرا، آندومتر و مثانه استفاده می‌شود.

محققان در یادداشت‌های پیش‌زمینه گفتند که جراحی و شیمی‌درمانی استاندارد فعلی درمان هستند، اما سرطان‌های معده و مری همچنان از کشنده‌ترین سرطان‌ها در سراسر جهان محسوب می‌شوند.

بیشتر بخوانید

•  اولین درمان غیردارویی سرطان جهان به آزمایش انسانی رسید

محققان گفتند که میزان بهبودی پایین است- حدود ۴۰٪- و اکثر بیمارانی که بیماری‌شان عود می‌کند، ظرف سه سال پس از جراحی دوباره به آن مبتلا می‌شوند. کمتر از نیمی از بیماران تا پنج سال زنده می‌مانند.

برای این آزمایش، ۴۷۴ نفر مبتلا به سرطان معده یا مری به طور تصادفی برای دریافت دوروالوماب یا دارونما در کنار داروی شیمی‌درمانی استاندارد مورد استفاده برای درمان این سرطان‌ها انتخاب شدند.

نتایج نشان می‌دهد که حدود ۱۹٪ از افرادی که دوروالوماب مصرف می‌کردند، در زمان جراحی هیچ اثری از سرطان باقی نمانده بود، در حالی که این رقم برای افرادی که دارونما مصرف می‌کردند، ۷٪ بود.

محققان دریافتند که پس از دو سال، ۶۷٪ از افرادی که دوروالوماب دریافت می‌کردند، بدون هیچ نشانه‌ای از گسترش سرطان زنده بودند، در حالی که این رقم برای افرادی که دارونما دریافت می‌کردند، ۵۸٪ بود.

محققان گفتند که افزودن دوروالوماب به شیمی‌درمانی، جراحی یا بهبودی را به تأخیر نینداخت و میزان عوارض جانبی جدی بین دو گروه تقریباً یکسان بود.