چهره‌ای که بیش از نیم‌قرن برای پزشکی زیست؛ در سوگ استاد دکتر سعید پناهی

درگذشت استاد دکتر سعید پناهی، برای جامعه پزشکی ایران تنها خبر فقدان یک پزشک پیشکسوت نیست؛ وداع با مردی است که بخش بزرگی از عمر خود را در خدمت پزشکی، درمان بیماران، آموزش نسل‌های بعد و اعتلای جایگاه حرفه پزشکی سپری کرد. نام دکتر پناهی برای بسیاری از پزشکان ایران با خاطره سال‌های طولانی حضور در عرصه جراحی مغز و اعصاب و فعالیت‌های حرفه‌ای و صنفی گره خورده است؛ پزشکی که بیش از نیم‌قرن از زندگی خود را با این حرفه گذراند و در این مسیر، هم در عرصه درمان و هم در آموزش و مدیریت حرفه‌ای، حضوری اثرگذار داشت.

دکتر سعید پناهی از چهره‌های شناخته‌شده جراحی مغز و اعصاب در تبریز بود و سال‌های متمادی در این حوزه به درمان بیماران و آموزش پزشکان پرداخت. اما آنچه کارنامه او را از یک زندگی صرفاً بالینی فراتر می‌برد، حضور طولانی و مؤثرش در سازمان نظام پزشکی است؛ مجموعه‌ای که سال‌های بسیاری از زندگی حرفه‌ای او را به خود اختصاص داد. او در دوره‌های مختلف ریاست سازمان نظام پزشکی تبریز را بر عهده داشت و سابقه ریاست شورای عالی نظام پزشکی کشور را نیز در کارنامه خود ثبت کرد؛ مسئولیت‌هایی که بخش مهمی از فعالیت‌های حرفه‌ای و صنفی او را شکل داد و نامش را در تاریخ نظام پزشکی کشور ماندگار کرد.

وقتی از دکتر پناهی سخن می‌گوییم، شاید بیش از هر عنوان و سمتی باید از نسلی از پزشکان یاد کنیم که از دانش، تجربه و منش حرفه‌ای او بهره برده‌اند. برای یک پزشک و استاد، شاید هیچ میراثی ارزشمندتر از شاگردانی نباشد که بخشی از دانش و تجربه استاد خود را با خویش به نسل‌های بعد منتقل می‌کنند. از همین منظر، آثار حضور دکتر پناهی در جامعه پزشکی را نمی‌توان تنها در سال‌های فعالیت شخصی او جست‌وجو کرد؛ بخشی از این میراث در پزشکانی ادامه خواهد یافت که در مسیر حرفه‌ای خود از دانش و تجربه او آموخته‌اند.

برای ما که سال‌هاست افتخار حضور در جامعه پزشکی این سرزمین را داریم، رفتن چهره‌هایی مانند دکتر پناهی یادآور این حقیقت است که تاریخ پزشکی فقط در کتاب‌ها و بیمارستان‌ها نوشته نمی‌شود؛ بخش مهمی از آن در خاطره پزشکان، در تجربه بیماران و در مسیر حرفه‌ای نسل‌هایی ثبت می‌شود که از استادان خود آموخته‌اند. دکتر پناهی از نسلی بود که پزشکی را تنها یک شغل نمی‌دید؛ حرفه‌ای می‌دانست که با مسئولیت اجتماعی، اخلاق، آموزش و خدمت به مردم درهم‌تنیده است.

او در طول سال‌های فعالیت خود، دوره‌ای طولانی از تحولات پزشکی و اجتماعی کشور را از نزدیک تجربه کرد و در کنار کار درمانی، در عرصه حرفه‌ای و صنفی نیز حضور داشت. سال‌ها ریاست سازمان نظام پزشکی تبریز و حضور در شورای عالی نظام پزشکی، بخش دیگری از این مسیر بود؛ مسیری که در آن، دغدغه مسائل پزشکان و جایگاه حرفه پزشکی را دنبال کرد. از همین رو، فقدان او را نمی‌توان تنها با فقدان یک جراح پیشکسوت توضیح داد؛ جامعه پزشکی یکی از چهره‌های باسابقه خود را از دست داده است، چهره‌ای که نامش با بخشی از تاریخ معاصر پزشکی تبریز و کشور پیوند خورده است.

اکنون که استاد دکتر سعید پناهی از میان ما رفته است، شاید بهترین ادای دین به او، مرور عناوین و مسئولیت‌هایش نباشد؛ بلکه به یاد آوردن انسان‌هایی باشد که در طول این سال‌ها از دانش و تجربه او بهره بردند، بیمارانی که به دستان او اعتماد کردند و پزشکانی که در مسیر حرفه‌ای خود از محضرش آموختند. عمر حرفه‌ای بیش از نیم‌قرن، خود گواه مسیری طولانی و پرمسئولیت است؛ مسیری که در آن، پزشکی، آموزش و خدمت به جامعه در کنار یکدیگر معنا پیدا کردند.

دکتر پناهی رفت، اما میراث یک پزشک و استاد با رفتن او پایان نمی‌یابد. میراث واقعی او در شاگردانش، در خاطرات همکارانش، در بیمارانش و در بخشی از تاریخ پزشکی این سرزمین باقی خواهد ماند. امروز جامعه پزشکی در سوگ استادی نشسته است که بیش از نیم‌قرن از عمر خود را به این حرفه اختصاص داد؛ مردی که بخشی از تاریخ جراحی مغز و اعصاب و نظام پزشکی با نام او نوشته شده است.

فقدان این استاد فرهیخته را به خانواده محترم، شاگردان، همکاران و همه اعضای جامعه پزشکی تسلیت می‌گویم و برای آن استاد فقید، از درگاه خداوند متعال آرامش و رحمت الهی مسئلت دارم.

دکتر پوریا عادلی دادستان انتظامی نظام پزشکی اصفهان