بقای ۳۰ ماهه در سرطان پستان متاستاتیک؛ نتایج امیدوارکننده ترکیب ایمونوتراپی و انهرتو

نتایج یک کارآزمایی بالینی تازه که در تاریخ ۸ ژوئن ۲۰۲۶ در مجله معتبر Nature Cancer به چاپ رسیده، افق تاز‌های را در درمان یکی از تهاجمی‌ترین زیرگروه‌های سرطان پستان گشوده است.

این مطالعه که بخشی از کارآزمایی پلتفرم فاز ۱ b/۲ تحت عنوان BEGONIA به شمار میرود، برای نخستین بار به ارزیابی ترکیب خط اول داروی ایمونوتراپی دوروالوماب با داروی کونژوگه پادتن-داروی انهرتو (تراستوزوماب دروکستکان) در ۵۸ زن مبتلا به سرطان پستان پیشرفته یا متاستاتیک با گیرنده هورمونی منفی و بیان پایین HER ۲ پرداخته است؛ بیمارانی که پیشتر هیچ درمانی برای مرحله متاستاتیک دریافت نکرده بودند.

این ترکیب درمانی که هر سه هفته یکبار به صورت  وریدی تجویز شد، توانست در میانه پیگیری ۲۰.۶ ماه، نرخ پاسخدهی عینی برابر با ۶۲.۱ درصد را به ارمغان آورد که گرچه اندکی از آستانه از پیش تعیین شده در پروتکل (۶۶.۶ درصد) پایینتر است، اما از دیدگاه بالینی دستاوردی بسیار چشمگیر محسوب می‌شود.

بااینحال، نقطه اوج این پژوهش، رقم بقای کلی ۳۰.۳ ماهه است که در مقایسه با رژیم‌های شیمیدرمانی رایج در این زیرگروه پرخطر که بقایی در حدود ۲ سال را ارائه می‌دهند، پیشرفتی قابل ملاحظه  و امیدبخش به شمار میرود و نویدبخش عصری جدید در درمان این بیماری است.

از دیگر یافته‌های  شاخص این مطالعه، میانه مدت زمان پاسخ به درمان با ۱۵.۲ ماه و میانه بقای بدون پیشرفت بیماری با ۱۲.۶ ماه بود که برتری این رژیم را نسبت به درمان‌های استاندارد پیشین به وضوح نشان می‌دهد.

جالب آنکه پاسخ به درمان، کاملاً مستقل از میزان بیان PD-L ۱ بود و حتی در بیمارانی که سطح HER ۲ آنها در ارزیابی‌های مرکزی در حد بسیار پایین (حتی IHC صفر بدون رنگ گیری غشایی) گزارش شد، پاسخ‌های بالینی قابل توجهی  مشاهده گردید؛ هرچند پژوهشگران به مغایرت‌های قابل توجهی میان ارزیابی محلی و مرکزی میزان HER ۲ اشاره کرده‌اند که میتواند ناشی از ناهمگونی تومورال  یا تفاوت در روش‌های آزمایشگاهی باشد و بر ضرورت استانداردسازی روش‌های تشخیصی بیش از پیش تأکید می‌کند.

در حوزۀ ایمنی، پروفایل عوارض جانبی با آنچه از هر یک از دو دارو به تنهایی انتظار میرفت، همخوانی کامل داشت و عارضه خاص و غیرمنتظر‌های مشاهده نشد.

شایعترین عوارض خونی شامل نوتروپنی، آنمی و ترومبوسیتوپنی بود و مهمترین عارضۀ خاص این ترکیب، بیماری بینابینی ریه یا پنومونیت مرتبط با دارو بود که در ۲۰.۷ درصد بیماران رخ داد که خوشبختانه اغلب موارد آن خفیف تا متوسط بودند.

هرچند متأسفانه یک مورد مرگ و میر به دنبال ابتلا به کووید-۱۹ و پنومونیت گزارش شد که لزوم پایش دقیق و مدیریت به موقع  این عارضه را گوشزد می‌کند.

در مجموع، نویسندگان نتیجه گیری  کرده‌اند که ترکیب دوروالوماب و انهرتو با ارائه بقای کلی ۳۰ ماهه و اثربخشی مستقل از سطوح PD-L ۱ و HER ۲، فعالیت بالینی قابل توجهی  در درمان خط اول سرطان پستان متاستاتیک با گیرنده هورمونی منفی و HER ۲-low از خود نشان میدهد و میتواند به عنوان یک گزینه درمانی مؤثر و نویدبخش در این زیرگروه بیماری مطرح شود.

با اینحال، به دلیل حجم نسبتاً کوچک نمونه و جمعیت عمدتاً سفیدپوست مطالعه، برای تأیید قطعی این رویکرد و جایگزینی آن با رژیم‌های فعلی، انجام کارآزمایی‌های وسیعتر و متنوعتر از نظر نژادی ضروری به نظر می‌رسد.