ماسک باز، نفس راحت؛ آیا وقت کنار گذاشتن ماسک‌های بسته در رادیوتراپی سر و گردن رسیده است؟

برای دهه‌ها، ماسک‌های بسته ترموپلاستیک بخش جدانشدنی رادیوتراپی سرطان‌های سر و گردن بوده‌اند؛ ابزاری که با ثابت نگه داشتن سر و گردن، دقت درمان را بالا می‌برد، اما برای بسیاری از بیماران تجربه‌ای اضطراب‌آور و تحمل‌ناپذیر می‌سازد. مطالعه فاز سه OPEN، با بررسی ۲۳۰ بیمار تحت رادیوتراپی رادیکال سر و گردن، این پرسش را جدی گرفته است که آیا می‌توان با ماسک‌های باز و تکیه بر رادیوتراپی هدایت‌شده با سطح (SGRT)، هم دقت درمان را حفظ کرد و هم لبخند و آرامش را به بیمار بازگرداند.

دقت درمان با ماسک باز حفظ شد

در این مطالعه، بیماران به سه گروه تقسیم شدند: ماسک بسته پنج‌نقطه‌ای بدون SGRT، ماسک باز سه‌نقطه‌ای با SGRT و ماسک باز پنج‌نقطه‌ای با SGRT. نتایج نشان داد که دقت قرارگیری بیمار در محورهای عمودی، جانبی و چرخشی بین سه گروه تفاوت معناداری نداشت و تنها در محور طولی، ماسک بسته جابه‌جایی بیشتری داشت؛ خطاهای سیستماتیک و تصادفی نیز در همه گروه‌ها بسیار کم و مشابه بود.

تجربه بهتر بیمار با ماسک‌های باز

مهم‌تر از اعداد، تجربه بیمار بود: هر دو نوع ماسک باز به‌طور معنادار تحمل‌پذیری، راحتی و تجربه کلی بهتری ایجاد کردند و میزان پریشانی روانی در پایان درمان در گروه ماسک باز پنج‌نقطه‌ای ۱۸ درصد، در ماسک باز سه‌نقطه‌ای ۳۲٫۹ درصد و در ماسک بسته ۴۴٫۳ درصد بود.

بدون افزایش زمان درمان و تصویربرداری

همچنین زمان درمان و تعداد تصویربرداری‌های روزانه بین گروه‌ها تفاوت مهمی نداشت و تیم درمان تنها در ابتدای مطالعه با یک منحنی یادگیری کوتاه روبه‌رو شد.

آیا زمان کنار گذاشتن ماسک‌های بسته رسیده است؟

با این حال، این مطالعه به معنای حذف کامل ماسک بسته برای همه بیماران نیست؛ بیماران با کلاستروفوبیای شدید از ابتدا وارد مطالعه نشدند و برای رسیدن به رادیوتراپی بدون ماسک هنوز به اعتبارسنجی بیشتری نیاز است.

ماسک باز همراه با SGRT؛ گامی به سوی رادیوتراپی انسان‌محور

پیام روشن این پژوهش آن است که در بیمار مناسب، ماسک باز همراه با SGRT می‌تواند گزینه‌ای دقیق، ایمن، انسان‌محور و بدون افزایش بار کاری باشد؛ گامی که شاید پنجره‌ای رو به نفس راحت‌تر برای بیماران رادیوتراپی سر و گردن بگشاید.