ایمونوتراپی و شیمی‌درمانی در سرطان مری: تأثیر به‌روزرسانی پنج‌ساله مطالعه KEYNOTE-590 بر بقا و کیفیت زندگی بیماران

پنج سال پس از ارائه نتایج اولیه مطالعه مهم KEYNOTE-590، داده‌های به‌روز شده، تأثیر دگرگون‌ساز ایمونوتراپی در کنار شیمی‌درمانی را در سرطان پیشرفته مری بیش از پیش تثبیت کرده‌اند. این به‌روزرسانی پنج‌ساله نشان می‌دهد که ترکیب پمبرولیزوماب با شیمی‌درمانی استاندارد نه تنها منجر به بهبودی معنادار در بقای کلی بیماران شده، بلکه نتیجه ای را به ارمغان آورده که در گذشته برای این بیماران یک رؤیای دست‌نیافتنی محسوب می‌شد: امید به بقای بلندمدت. رقم چشمگیر افزایش میانگین بقای کلی از ۸/۹ ماه با شیمی‌درمانی به تنهایی، به ۳/۱۲ ماه با رژیم ترکیبی، خود به تنهایی گویای پیشرفت بزرگ است، اما آنچه این داده‌ها را به‌طور استثنایی متمایز می‌کند، مقایسه نرخ بقای پنج‌ساله است. در گروه دریافت‌کننده پمبرولیزوماب، ۶/۱۰ درصد از بیماران به مرز پنج سال survival رسیدند، رقمی که در گروه شیمی‌درمانی تنها ۳ درصد بود. این به معنای وجود بیش از سه برابر بازمانده بلندمدت با افزودن ایمونوتراپی است؛ پدیده‌ای که پیش از این عصر ایمونوتراپی به ندرت در این بیماران دیده می‌شد.

تجزیه و تحلیل زیرگروه‌ها همچنان تأیید می‌کند که این مزیت در بیماران با بیان مثبت PD-L1 (با نمره CPS ≥۱) بارزتر است و بیشترین تأثیر خود را در زیرگروه بسیار مهمی از بیماران، یعنی آنان که مبتلا به کارسینوم سلول سنگفرشی مری (ESCC) و با CPS ≥۱۰ هستند، نشان می‌دهد. در این گروه خاص، منحنی های بقا به وضوح جدایی بیشتری را نشان می‌دهند که بر انتخاب هوشمندانه بیماران برای این رژیم ترکیبی قدرتمند تأکید دارد. در نقطه مقابل، برای بیماران با CPS کمتر از ۱، این مطالعه هنوز نتوانسته است مزیت روشنی را برای افزودن پمبرولیزوماب اثبات کند و این حوزه همچنان به عنوان یک "منطقه خاکستری" نیازمند تحقیقات بیشتر و احتمالاً یافتن بیومارکرهای جایگزین است. از منظر ایمنی، پروفایل عوارض جانبی با گذشت زمان ثابت مانده است. اگرچه بروز عوارض مرتبط با درمان درجه ۳ یا بالاتر در گروه ترکیبی اندکی بیشتر بود (۹/۷۱ درصد در مقابل ۶/۶۷ درصد)، و عوارض ایمنی مرتبط با درمان نیز قابل پیش‌بینی و بیشتر در این گروه مشاهده شد (۳/۲۷ درصد در مقابل ۷/۱۵ درصد)، اما این عوارض عموماً با پروتکل‌های استاندارد مدیریت عوارض ایمنی، قابل کنترل هستند و با مزیت بزرگ بقا قابل مقایسه نمی‌باشند.

در جمع‌بندی نهایی، این داده‌های پنج‌ساله، پایه‌های محکم و بادوامی برای تثبیت جایگاه رژیم ترکیبی پمبرولیزوماب به همراه شیمی‌درمانی به عنوان استاندارد مراقبت اولیه در بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته مری با CPS ≥۱، به‌ویژه در زیرگروه پرتعداد و مهم بیماران مبتلا به کارسینوم سلول سنگفرشی با CPS ≥۱۰، فراهم می‌کند. این رویکرد نه تنها زمان زندگی باکیفیت بیشتری به بیماران می‌بخشد، بلکه برای تعداد قابل توجهی از آنان، طلوع امید برای رسیدن به بقای بلندمدت را به همراه داشته است.

دکتر پوریا عادلی
رادیوانکولوژیست