پرتودرمانی همراه با هورمون درمانی بلند مدت از کاهش متاستاز سرطان پروستات پرخطر تا عدم افزایش بقا در مقایسه با جراحی

مطالعه بسیار ارزشمندی توسط Roy و همکارانش به تازگی در European Urology Oncology منتشر شده که به مقایسه دو استراتژی درمانی اصلی در سرطان پروستات پرخطر پرداخته است. این پژوهش با استفاده از داده‌های فردی بیماران (IPD) از دو کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده فاز ۳ معتبر (NRG/RTOG 0521 و CALGB 90203) با طراحی همزمان انجام شده است.

یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد که رویکرد مبتنی بر پرتودرمانی همراه با محرومیت آندروژنی بلندمدت (LT-ADT) در مقایسه با رویکرد مبتنی بر رادیکال پروستاتکتومی، به طور معناداری خطر بروز متاستاز دور را کاهش می‌دهد (نسبت خطر تعدیل‌شده: ۰.۵۸؛ ۹۵٪ فاصله اطمینان: ۰.۸۱–۰.۴۲؛ ۰.۰۰۱ = p).

نکته حائز اهمیت این است که علیرغم برتری پرتودرمانی در پیشگیری از متاستاز، میزان مرگ‌ومیر ناشی از سرطان پس از وقوع متاستاز در هر دو گروه درمانی مشابه بود. این موضوع احتمالاً نشان‌دهنده اثربخشی درمان‌های نجات‌بخش پس از جراحی است.

این مطالعه قوی‌ترین شواهد موجود را ارائه می‌دهد که مؤید برتری استراتژی پرتودرمانی همراه با هورمون‌درمانی بلندمدت در کاهش متاستاز دور است. با این حال، با توجه به یکسان بودن نتایج نهایی بقا، انتخاب درمان باید بر اساس تصمیم‌گیری مشترک پزشک و بیمار و با در نظر گرفتن عواملی همچون اولویت‌های بیمار، سن، بیماری‌های همراه و دسترسی به درمان‌های ترکیبی انجام شود.

این پژوهش بر اهمیت درمان سیستمیک قوی و به‌کارگیری بهینه تمامی گزینه‌های درمانی موجود تأکید می‌کند. البته باید منتظر نتایج مطالعه تصادفی‌سازی‌شده مستقیم SPCG-15 بود که می‌تواند شواهد قطعی‌تری در این زمینه ارائه دهد.

دکتر پوریا عادلی رادیوانکولوژیست