نقطه‌عطفی در درمان سرطان مثانه غیرمهاجم به عضله

این مطالعه، اولین شواهد سطح بالای اثربخشی یک آنتی‌بادی ضد PD-1 به نام ساسانلیماب را در ترکیب با درمان استاندارد فعلی (BCG داخل مثانه‌ای در فاز القا و نگهداری) و برای بیمارانی که قبلاً BCG دریافت نکرده‌اند، به وضوح نشان می‌دهد. یافته اصلی مطالعه که مبتنی بر بررسی بیش از ۱۰۰۰ بیمار از ۱۴ کشور است، کاهش ۳۲ درصدی در خطر عود بیماری درجه بالا، پیشرفت یا مرگ (نسبت خطر ۰.۶۸) است. به زبان ساده‌تر، احتمال کنترل موفقیت‌آمیز بیماری بدون نیاز به درمان‌های تهاجمی‌تر (مانند برداشتن کامل مثانه) پس از ۳ سال در گروه دریافت‌کننده این ترکیب جدید، از حدود ۷۵ درصد به بالای ۸۲ درصد رسیده است.

این بهبود چشمگیر به‌ویژه در دو زیرگروه بیماران که معمولاً پیش‌آگهی بدتری  دارند، قابل توجه بود: بیماران دارای کارسینوم درجا (CIS) و بیماران با تومورهای مهاجم به لایه زیرمخاطی (T1). این موضوع از اهمیت بالینی خاصی برخوردار است، زیرا شکست درمان در این گروه‌ها می‌تواند به سرعت به سمت بیماری مهاجم‌تر و نیازمند درمان‌های سیستمیک پیش رود. نکته جالب دیگر این بود که تنها ترکیب ساسانلیماب با فاز نگهداری BCG موفقیت‌آمیز بود و ترکیب آن با فاز القای BCG به تنهایی، برتری قابل‌توجهی نسبت به درمان استاندارد نشان نداد. این یافته، بر اهمیت حیاتی ادامه درمان نگهدارنده با BCG، حتی در رژیم‌های درمانی ترکیبی و مدرن، تأکید مجدد می‌کند.

از منظر ایمنی، پروفایل عوارض ترکیب جدید قابل مدیریت ارزیابی شده است. اگرچه عوارض مرتبط با درمان و عوارض ایمنولوژیک (مانند درگیری تیروئید، راش یا هپاتیت) در گروه‌های دریافت‌کننده ساسانلیماب به‌طور قابل انتظاری بیشتر از گروه درمان استاندارد بود، اما این عوارض عمدتاًگرید پایین یا متوسط داشتند و کیفیت زندگی بیماران را به شکل معنادار بالینی تحت‌تأثیر قرار نداد. قابل ذکر است که فرم تزریقی زیرجلدی ساسانلیماب، ممکن است مزیت راحتی بیشتر برای بیماران و صرفه‌جویی در زمان و منابع مراکز درمانی را نیز به همراه داشته باشد.

در مجموع، نتایج CREST نویدبخش تغییر الگوی درمانی برای یکی از شایع‌ترین و چالش‌برانگیزترین زیرگروه‌های سرطان مثانه است. این مطالعه نشان می‌دهد که افزودن یک ایمنی‌درمانی هدفمند به درمان موضعی استاندارد، می‌تواند به شکلی قابل‌توجه و پایدار، احتمال حفظ مثانه و کنترل بلندمدت بیماری را افزایش دهد و پنجره امیدی برای بیمارانی باشد که گزینه‌های درمانی محافظت‌کننده مثانه محدودی پیش‌رو داشته‌اند. بدون شک، این داده‌ها در به‌روزرسانی آینده دستورالعمل‌های بالینی و تصمیم‌گیری‌های درمانی نقش تعیین‌کننده‌ای خواهند داشت.

نوشته: دکتر پوریا عادلی، رادیوانکولوژیست