آتزولیزوماب در سرطان پستان سه‌گانه منفی؛ پاسخ پاتولوژیک بهتر شد، اما بقای بدون رویداد نه

بر اساس مقاله‌ای که در تاریخ یکم سپتامبر ۲۰۲۶ در مجله Nature Medicine منتشر شد، نتایج کارآزمایی فاز ۳ و تصادفی‌شدهٔ NSABP B-59/GeparDouze نشان می‌دهد که افزودن آتزولیزوماب به شیمی‌درمانی نئوادجوانت در بیماران مبتلا به سرطان پستان سه‌گانه منفی در مراحل II و III، هرچند نرخ پاسخ کامل پاتولوژیک را به‌طور معنادار افزایش می‌دهد، اما بقای بدون رویداد را به سطح معناداری آماری بهبود نمی‌بخشد.

در این مطالعه که ۱۵۵۰ بیمار از ۳۵۳ مرکز در آمریکا، آلمان، کانادا و اسپانیا در آن شرکت داشتند، ۷۷۳ بیمار آتزولیزوماب و ۷۷۷ بیمار دارونما همراه با رژیم شیمی‌درمانی شامل پاکلی‌تاکسل هفتگی، کربوپلاتین و سپس دوکسوروبیسین یا اپی‌روبيسین با سیکلوفسفامید دریافت کردند و درمان آتزولیزوماب یا دارونما تا تکمیل یک سال ادامه یافت.

نرخ بقای بدون رویداد چهارساله در گروه آتزولیزوماب ۸۵.۲٪ و در گروه دارونما ۸۱.۹٪ بود (HR: 0.800؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: 0.621–1.030؛ P=0.083) که به آستانه معناداری از پیش تعیین‌شده نرسید، در حالی که نرخ پاسخ کامل پاتولوژیک از ۵۷.۰٪ در گروه دارونما به ۶۳.۳٪ در گروه آتزولیزوماب رسید (اختلاف مطلق ۶.۳٪؛ P=0.009). همچنین بقای کلی چهارساله ۹۰.۲٪ در برابر ۸۹.۵٪ (HR: 0.86) و بقای بدون بیماری دور چهارساله ۸۷.۲٪ در برابر ۸۵.۲٪ (HR: 0.834) بود که هیچ‌یک معنادار نبودند.

تحلیل‌های زیرگروهی از پیش تعیین‌شده نشان داد که بیماران با درگیری گره‌های لنفاوی (HR: 0.623؛ P=0.007)، بیماران با TILs برابر یا بیشتر از ۳۰٪ (HR: 0.553؛ P=0.024) و بیماران با زیرگروه مولکولی BLIA (HR: 0.431؛ P=0.037) ممکن است از افزودن آتزولیزوماب سود ببرند، در حالی که بیماران با TILs متوسط (۱۰ تا ۲۹٪) سود واضحی نبردند و این زیرگروه از نظر زیست‌شناسی تومور ناهمگن بود.

از نظر ایمنی، عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر در ۷۵.۳٪ گروه آتزولیزوماب و ۷۳.۴٪ گروه دارونما و عوارض ایمنی‌محور در ۲۷.۶٪ در برابر ۱۱.۴٪ گزارش شد و در فاز نئوادجوانت ۱۹۶ بیمار (۲۵.۵٪) در گروه آتزولیزوماب و ۱۴۳ بیمار (۱۸.۸٪) در گروه دارونما درمان را قطع کردند.

نویسندگان نتیجه می‌گیرند که افزودن آتزولیزوماب به شیمی‌درمانی نئوادجوانت در سرطان پستان سه‌گانه منفی مراحل اولیه، با وجود بهبود پاسخ پاتولوژیک، به بهبود معنادار بقای بدون رویداد منجر نمی‌شود، اما ترکیب سنجش TILs و زیرگروه‌بندی مولکولی بر پایه mRNA می‌تواند گروهی از بیماران با microenvironment فعال ایمنی را شناسایی کند که احتمالاً بیشترین سود را از مهارکننده‌های نقطه کنترل ایمنی می‌برند و این یافته ضرورت بازتعریف طبقه‌بندی TNBC را بر پایه پروفایل بیان ژن برای کارآزمایی‌های آینده برجسته می‌کند.