آن که به سرطان مغز گفت «به جهنم»؛ وداع پزشکی جهان با ریچارد اسکولیر

پروفسور ریچارد اسکولیر، پاتولوژیست برجسته استرالیایی و یکی از معماران تحول در درمان ملانوما، دیگر در میان ما نیست. نام او نه فقط به واسطه دستاوردهای علمی درخشانش، بلکه به دلیل شجاعتی کم‌نظیر در مواجهه با بیماری و مرگ، در حافظه پزشکی جهان ماندگار خواهد ماند.

اسکولیر روز ۷ ژوئن ۲۰۲۶ (۱۷ خرداد ۱۴۰۵) و در سن ۵۹ سالگی، پس از سه سال نبرد با گلیوبلاستوما، تهاجمی‌ترین و بدخیم‌ترین تومور مغزی شناخته‌شده، چشم از جهان فروبست.

او به همراه همکار برجسته خود، پروفسور جورجینا لانگ، از پیشگامان انقلابی بود که با بهره‌گیری از ایمونوتراپی، چشم‌انداز درمان ملانوما را متحول کرد. بیماری‌ای که زمانی مترادف با مرگ زودهنگام بود، به لطف تلاش‌های این دو پژوهشگر برای بسیاری از بیماران به بیماری‌ای قابل کنترل و در برخی موارد حتی قابل درمان تبدیل شد.

اما سرنوشت آزمونی دیگر برای او در نظر گرفته بود.

در ژوئن ۲۰۲۳، خود اسکولیر با تشخیص سرطان مغز مواجه شد؛ سرطانی که در آن زمان، میانگین بقای مبتلایان به آن اغلب از یک سال فراتر نمی‌رفت. با این حال، او از آن دسته انسان‌هایی نبود که در برابر آمارها تسلیم شوند.

اسکولیر در گفت‌وگویی  جمله‌ای را بر زبان آورد که بعدها به نماد نگرش او در برابر بیماری تبدیل شد:

«بپذیرم که سرطان صعب‌العلاج است؟ به جهنم!»

او تصمیم گرفت همان روحیه‌ای را که سال‌ها در آزمایشگاه و اتاق‌های تحقیق به کار گرفته بود، این بار در مبارزه شخصی با بیماری به میدان بیاورد.

در اقدامی کم‌سابقه، پروتکلی نوآورانه ابتدا روی خود او اجرا شد؛ ترکیبی از ایمونوتراپی پیش از جراحی و سپس واکسنی شخصی‌سازی‌شده که بر اساس نقشه ژنتیکی تومور خودش طراحی شده بود.

این تجربه جسورانه اگرچه در نهایت به درمان قطعی منجر نشد، اما توانست پیشرفت بیماری را برای نزدیک به دو سال مهار کند. همین زمان ارزشمند نه‌تنها فرصتی برای زندگی بیشتر در اختیار او قرار داد، بلکه زمینه آغاز یک کارآزمایی بالینی در ایالات متحده را نیز فراهم کرد؛ مطالعه‌ای که شاید در آینده به نفع بیماران دیگری تمام شود که با همین بیماری روبه‌رو هستند.

حتی زمانی که تومور در اوایل سال ۲۰۲۵ دوباره پیشرفت کرد، اسکولیر از تلاش دست نکشید.

او تا واپسین ماه‌های زندگی، تصویری واقعی از پایداری و امید را به نمایش گذاشت. تنها یازده هفته پیش از مرگ، ۵۰۰ کیلومتر دوچرخه‌سواری کرد تا برای تحقیقات سرطان کمک مالی جمع‌آوری کند.

در نامه خداحافظی خود نیز از مردم خواست او را نه به عنوان یک قهرمان شکست‌ناپذیر، بلکه به عنوان «یک استرالیایی معمولی که شجاعانه تلاشش را کرد» به خاطر بسپارند.

پس از درگذشت او، نخست‌وزیر استرالیا فقدان اسکولیر را از دست دادن «یکی از درخشان‌ترین چراغ‌ها و بزرگ‌ترین قلب‌های این سرزمین» توصیف کرد. اما میراث واقعی او فراتر از پیام‌های تسلیت و ستایش‌های رسمی است.

کارآزمایی‌های بالینی که همچنان ادامه دارند، پژوهش‌هایی که از تجربه او الهام گرفته‌اند و سرمایه‌گذاری میلیون‌ها دلاری برای تحقیقات تومورهای مغزی، همگی بخشی از راهی هستند که او آغاز کرد.

پروفسور ریچارد اسکولیر از دنیا رفت، اما پیامی که برای بیماران و پزشکان به جا گذاشت همچنان زنده است:

«تشخیص سرطان پایان زندگی نیست؛ شاید جاده‌ای باشد که در آن قدم می‌زنیم، اما تمام سفر ما نیست.»