- غربالگری سرطان پستان در کشور به ۲۳.۵ درصد رسید
- پالبوسیکلیب؛ آیا زمان حذف شیمیدرمانی در سرطان پستان لومینال فرا رسیده است؟
- داراکسونراسیب؛ تحولی نو در درمان هدفمند سرطان ریه با جهش RAS
- از نوبل پزشکی ۲۰۲۶ تا درمان سرطان؛ آیا نور میتواند سرطان را خاموش کند؟
- برگزاری کنفرانس علمی HPV در بیمارستان لاله؛ بررسی تازهترین رویکردهای تشخیص و درمان
- سرطان پستان؛ اهمیت تشخیص زودهنگام و پیشگیری
- آمیوانتاماب در سرطان ریه با جهش اگزون ۲۰ EGFR؛ نتایج نهایی مطالعه PAPILLON چه میگویند؟
- پزشکی را نمیتوان به الگوریتمها سپرد؛ هوش مصنوعی جایگزین رابطه پزشک و بیمار نمیشود
- میدان الکتریکی، اوسیمرتینیب و شکستن مقاومت در گلیوبلاستوما
- دیپلماسی سلامت؛ زبان مشترک ملتها برای ساختن آیندهای سالمتر
- همکاری رادیوانکولوژی ایران و ازبکستان؛ تفاهمنامه مشترک در بخارا امضا شد
- درمان سرطان کبد کودکان با CAR-T؛ پاسخ کامل یک کودک مبتلا به هپاتوبلاستوما
- سرطانهای نادر؛ چالشهای تشخیص، درمان و دسترسی بیماران به خدمات تخصصی
- رویکرد پژوهشگران ایرانی برای درمان سرطانهای پیشرفته با هدفگیری ریزمحیط تومور
- ماه آگاهیرسانی سرطانهای ژنیکولوژیک؛ از واکسن HPV تا ضرورت تشخیص زودهنگام
درمان ترکیبی گلیوبلاستوما؛ کدام رژیمها برای تومورهای دارای تغییرات EGFR امیدوارکنندهترند؟
مقالهای که در مارس ۲۰۲۶ در مجله Neuroscience منتشر شده، به یکی از چالشهای اساسی در درمان گلیوبلاستوما پرداخته است؛ اینکه آیا ترکیب چند دارو بهتر از یک داروی تنها جواب میدهد، بهویژه در بیمارانی که ژن EGFR آنها دستخوش تغییر شده است. این ناهنجاری ژنی تقریباً در نیمی از این تومورها دیده میشود و معمولاً پاسخ به درمانهای معمول مثل تمزولوماید (TMZ) را محدود میکند، به همین دلیل محققان تصمیم گرفتند با یک مرور نظاممند و متاآنالیز، همه رژیمهای درمانی موجود را روی کفه ترازو بگذارند. آنها با جستجو در پایگاههای معتبری مثل PubMed و Cochrane Library، دادههای هشت کارآزمایی بالینی را که تا آوریل ۲۰۲۵ منتشر شده بود گرد آوری کردند و در نهایت اطلاعات ۲,۱۳۷ بیمار را بررسی نمودند که از این میان ۶۵۷ نفر درمان ترکیبی و ۱,۴۸۰ نفر تکدرمانی دریافت کرده بودند.
نتیجهگیری کلی مطالعه این است که درمانهای ترکیبی معمولاً برگ برندهاند، اما نکته جالب اینجاست که حتی تکدرمانیهای جدید هم از خود تمزولوماید به تنهایی مؤثرتر ظاهر شدهاند. وقتی نوبت به بقای بدون پیشرفت بیماری (PFS) میرسد، ترکیب آفاتیinib با TMZ با امتیاز ۶۲.۲۸ درصد در صدر قرار میگیرد و درست در کنار آن، ترکیب rindopepimut (CDX-110) با TMZ با امتیازی نزدیک به آن (۶۲.۲۷ درصد) و همچنین depatuxizumab mafodotin (Depatux M) با TMZ با امتیاز ۵۴.۴ درصد، جزو گزینههای برتر معرفی شدهاند. از سوی دیگر، اگر معیار را بقای کلی (OS) در نظر بگیریم، جایگاهها کمی تغییر میکند و ترکیب CDX-110 با TMZ با امتیاز ۶۸.۸ درصد و Depatux M با TMZ با امتیاز ۶۸.۳ درصد بهترین عملکرد را از خود نشان میدهند.
به عبارت روشنتر، دو رژیم CDX-110 به همراه TMZ و Depatux M به همراه TMZ در هر دو شاخص (هم بقای بدون پیشرفت و هم بقای کلی) از سایر گزینهها بهتر عمل کردند و به نوعی میتوان آنها را موفقترین ترکیبهای این مطالعه دانست. البته مقاله صراحتاً تأکید دارد که برای قطعیتر شدن اثربخشی سایر داروها، همچنان به کارآزماییهای بالینی بیشتری نیاز است. در مجموع، این پژوهش یک نقشهراه روشن برای پزشکان ترسیم میکند تا بتوانند با آگاهی بیشتری، درمان را بر اساس وضعیت ژنی بیمار انتخاب کنند؛ اقدامی که گامی مهم به سمت پزشکی دقیقتر در این بیماری کشنده به شمار میرود.
واکسن آنفلوانزا برای بیماران مبتلا به سرطان؛ چه زمانی و چه نوع واکسنی مناسب است؟
رویکرد پژوهشگران ایرانی برای درمان سرطانهای پیشرفته با هدفگیری ریزمحیط تومور
آیا پزشکی بدترین شغل دنیاست؟
آیا در سرطان پستان Luminal A میتوان رادیوتراپی را حذف کرد؟ نگاهی به نتایج مطالعه LUMINA
آیا فقط بیماران دارای ENE یا حاشیه مثبت به کمورادیوتراپی پس از جراحی نیاز دارند؟