- جایزه نوبل پزشکی ۲۰۲۶ به سازندگان فناوری کنترل سلولها با نور اهدا شد
- هفته ملی سالمندان؛ از پیشگیری از سرطان تا حق برخورداری از سالمندی سالم
- سالمندی جمعیت؛ چالشی که از امروز باید برای آن برنامهریزی کرد
- قلب و سرطان؛ چرا سلامت قلب در بیماران مبتلا به سرطان اهمیت دارد؟
- چهرهای که بیش از نیمقرن برای پزشکی زیست؛ در سوگ استاد دکتر سعید پناهی
- آیا پزشکی بدترین شغل دنیاست؟
- بازدید نایبرئیس انجمن علمی کلینیکال انکولوژی ایران از مراکز درمانی تاجیکستان و ازبکستان
- کنفرانس علمی HPV در بیمارستان لاله؛ از غربالگری و واکسیناسیون تا درمان ضایعات پیشسرطانی
- «ایرآمبولانس هوایی» به اصفهان آمد؛ گامی برای تسهیل جابهجایی بیماران
- اعضای جدید هیئتمدیره خیریه «بال پروانه نصف جهان» انتخاب شدند
- اجرای DRG در ایران؛ چرا زیرساخت باید پیش از اصلاح نظام پرداخت آماده شود؟
- ایران و ترکمنستان در آستانه فصل تازهای از همکاریهای سلامت
- پزشکی دیگر درآمد، رضایت شغلی و منزلت اجتماعی را بهطور همزمان ندارد
- هشدار جامعه ارولوژی ایران درباره آمبولیزاسیون پروستات؛ PAE جایگزین قطعی جراحی نیست
- آلزایمر؛ فراتر از فراموشی
امید به زندگی در جهان تا ۲۰۵۰ بیش از ۴ سال افزایش مییابد

به گزارش گروه بهداشت و درمان سرطان نیوز، به نقل از مدیسن نت، بر اساس گزارش منتشر شده، انتظار میرود این افزایشها در کشورهایی باشد که امید به زندگی معمولاً کوتاهتر است.
به گفته محققان، این روند عمدتاً توسط اقدامات بهداشت عمومی که پیشگیری، تشخیص و درمان بیماریهای قلبی، کووید ۱۹ و طیف وسیعی از مشکلات بهداشتی مرتبط با بیماریهای عفونی، زایمان و تغذیه را بهبود بخشیده است، هدایت میشود.
با این حال، آنها همچنین تغییری را در بیماریهایی که بر امید به زندگی تأثیر میگذارند، تشخیص دادند.
به گفته محققان انتظار میرود بیماریهای مزمن مانند بیماری قلبی، دیابت، سرطان و بیماریهای ریوی نقش قویتری نسبت به بیماریهای عفونی در طول عمر افراد داشته باشند.
در نتیجه عوامل خطری مانند چاقی، فشار خون بالا، رژیم غذایی نامناسب، ورزش نکردن و سیگار کشیدن بیشترین تأثیر را بر بیماری و امید به زندگی در نسل بعدی خواهند داشت.
در حقیقت، تعداد سالهای از دست رفته به دلیل سلامت ضعیف و مرگ زودهنگام ناشی از این عوامل خطر متابولیک از سال ۲۰۰۰ تا کنون ۵۰ درصد افزایش یافته است.
دکتر «کریس موری»، محقق ارشد و رئیس علوم متریک سلامت در دانشگاه واشنگتن، گفت: «فرصت بسیار زیادی در پیش روی ما است تا با پیشی گرفتن از این عوامل خطر متابولیک و رژیم غذایی، به ویژه فاکتورهای مرتبط با عوامل رفتاری و سبک زندگی مانند قند خون بالا، شاخص توده بدنی بالا و فشار خون بالا، آینده سلامت جهانی را تحت تأثیر قرار دهیم.»
به گفته محققان، امید به زندگی کلی از ۷۳.۶ سال به ۷۸.۱ سال بین سالهای ۲۰۲۲ تا ۲۰۵۰ پیش بینی میشود.
میانگین سالهایی که یک فرد میتواند انتظار داشته باشد که در سلامت کامل زندگی کند، از ۶۴.۸ سال در سال ۲۰۲۲ به ۶۷.۴ سال در سال ۲۰۵۰ خواهد رسید.
موری در بیانیه خبری دانشگاه گفت: «علاوه بر افزایش امید به زندگی به طور کلی، ما دریافتیم که اختلاف امید به زندگی در مناطق جغرافیایی کاهش خواهد یافت. این نشانگر این است که در حالی که نابرابریهای بهداشتی بین مناطق پردرآمد و کمدرآمد باقی خواهد ماند، شکافها در حال کاهش است و بیشترین افزایش در جنوب صحرای آفریقا پیشبینی میشود.»
واکسن آنفلوانزا برای بیماران مبتلا به سرطان؛ چه زمانی و چه نوع واکسنی مناسب است؟
رویکرد پژوهشگران ایرانی برای درمان سرطانهای پیشرفته با هدفگیری ریزمحیط تومور
آیا پزشکی بدترین شغل دنیاست؟
آیا در سرطان پستان Luminal A میتوان رادیوتراپی را حذف کرد؟ نگاهی به نتایج مطالعه LUMINA
آیا فقط بیماران دارای ENE یا حاشیه مثبت به کمورادیوتراپی پس از جراحی نیاز دارند؟