- جایزه نوبل پزشکی ۲۰۲۶ به سازندگان فناوری کنترل سلولها با نور اهدا شد
- هفته ملی سالمندان؛ از پیشگیری از سرطان تا حق برخورداری از سالمندی سالم
- سالمندی جمعیت؛ چالشی که از امروز باید برای آن برنامهریزی کرد
- قلب و سرطان؛ چرا سلامت قلب در بیماران مبتلا به سرطان اهمیت دارد؟
- چهرهای که بیش از نیمقرن برای پزشکی زیست؛ در سوگ استاد دکتر سعید پناهی
- آیا پزشکی بدترین شغل دنیاست؟
- بازدید نایبرئیس انجمن علمی کلینیکال انکولوژی ایران از مراکز درمانی تاجیکستان و ازبکستان
- کنفرانس علمی HPV در بیمارستان لاله؛ از غربالگری و واکسیناسیون تا درمان ضایعات پیشسرطانی
- «ایرآمبولانس هوایی» به اصفهان آمد؛ گامی برای تسهیل جابهجایی بیماران
- اعضای جدید هیئتمدیره خیریه «بال پروانه نصف جهان» انتخاب شدند
- اجرای DRG در ایران؛ چرا زیرساخت باید پیش از اصلاح نظام پرداخت آماده شود؟
- ایران و ترکمنستان در آستانه فصل تازهای از همکاریهای سلامت
- پزشکی دیگر درآمد، رضایت شغلی و منزلت اجتماعی را بهطور همزمان ندارد
- هشدار جامعه ارولوژی ایران درباره آمبولیزاسیون پروستات؛ PAE جایگزین قطعی جراحی نیست
- آلزایمر؛ فراتر از فراموشی
تحول در راهبری افراد کمبینا با فناوری واقعیتافزوده

به گزارش گروه بهداشت و درمان سرطان نیوز، از دست دادن بینایی و نقص بینایی از گذشتههای دور یکی از نگرانیهای مهم برای سلامتی انسان در جوامع رو به پیری بوده است. در یک تلاش همکارانه توسط محققانی از دانشگاه پلیتکنیک هنگ کنگ و دانشگاه واترلو، این محققان یک دستگاه جدید اختراع کردهاند که با استفاده از فناوری «واقعیت افزوده» (AR)، راهبری برای افراد دچار نقص بینایی را متحول کردهاند. این دستگاه یک حس جدید از خودبسندگی و آزادی برای چنین افرادی به ارمغان میآورد.
این پروژه پژوهشی با عنوان «ردیابی موانع با واقعیت افزوده» (ObstAR) با هدایت «آلن چیونگ» استاد دانشکده اپتومتری (بیناییسنجی) دانشگاه پلیتکنیک هنگ کنگ در همکاری با «بن تامپسون» از دانشکده بیناییسنجی و تحقیقات بینایی دانشگاه واترلو انجام شده است.
هدف از این تحقیقات، تولید یک دستگاه راهبری بر پایه واقعیت افزوده است که به افراد دچار نقص بینایی اجازه دهد تا وابستگی خود به ابزارهای کمکی متداول مانند عصای مخصوص راه رفتن یا کمک از دیگران را به حداقل برسانند.
پروفسور چیونگ گفت: «افراد مبتلا به نقص بینایی ممکن است با اشکال مختلفی از اشکالات روبهرو شوند که این مساله میتواند به اختلالات عصبی (نورولوژیک) یا چشمی (ocular) یا حتی فرایند طبیعی پیر شدن مرتبط باشد. لازم است که راهحلهای راهبری مسیر طراحی شده (Tailored) در این زمینه بتوانند نیازهای افراد را تامین کنند.
تحقیقات بالینی برای کاربردهای عملی
این تحقیقات یک مطالعه بالینی بررسیکننده رفتار بیماران دچار نقص بینایی و مشارکتکنندگان سالم در هنگام راهبری موانع آشنا و ناآشنا با اجرای عملی یک دستیار راهبری ساخته شده با استفاده از عینکهای واقعیت افزوده را با یک الگوریتم شناسایی هوش مصنوعی ترکیب میکند.
این دستگاه برای ارتقای توانایی شناسایی محیط و دور ماندن از موانع، یک رشته از الگوریتمهای پیشرفته را وارد کار میکند که مواردی از قبیل راهبری دور ماندن از موانع، شناسایی اشیا، شناسایی صحنه، شناسایی متن و شناسایی حرکات را در بر میگیرد. هدف از این رویکرد جامع، تامین نیازهای متنوع بیماران و تضمین راهبری ایمن و افزایش آگاهی محیطی آنان است.
یکی از زمینههای اصلی تمرکز این تحقیقات، شناسایی زمینههای خاص مورد علاقه (AOIs) مانند چراغهای راهنمایی، خطوط عابر پیاده، پیچهای تند و بنرهای بزرگ است. این راهنمایی شخصیسازی شده میتواند مزایای زیادی برای کاربرانی داشته باشد که به طور مکرر از مسیرهای یکسانی عبور میکنند چرا که این سامانه میتواند حمایت سفارشی شده (customized) بر اساس آشنایی آنها با محیط فراهم سازد.
طراحی متمایز سامانه ObstAR در توسعه یک الگوریتم نوآورانه برای جداسازی تصاویر و تلفیق اطلاعات نهفته است که از دوربینهای RGB (سرخ، سبز، آبی) و دوربینهای عمقی برای راهبری دور ماندن از موانع به طور آنی استفاده میکند. این محققان همچنین قصد دارند از دستورالعملهای تبدیل آنی متن به صدا برای تکمیل نواحی پوشش داده نشده توسط واقعیت افزوده استفاده کنند تا بتوانند حمایت جامعی را برای کاربران تضمین کنند.
فناوری ObstAR در صف اول فناوریهای کمککننده قرار دارد که راهحل متحول کنندهای برای افراد دارای نقص بینایی ارائه کرده است و جایزه معتبر «مدال طلا با تبریکات هیات ژوری» در چهل و نهمین نمایشگاه اختراعات ژنو را از آن خود کرده است.
واکسن آنفلوانزا برای بیماران مبتلا به سرطان؛ چه زمانی و چه نوع واکسنی مناسب است؟
رویکرد پژوهشگران ایرانی برای درمان سرطانهای پیشرفته با هدفگیری ریزمحیط تومور
آیا پزشکی بدترین شغل دنیاست؟
آیا در سرطان پستان Luminal A میتوان رادیوتراپی را حذف کرد؟ نگاهی به نتایج مطالعه LUMINA
آیا فقط بیماران دارای ENE یا حاشیه مثبت به کمورادیوتراپی پس از جراحی نیاز دارند؟