- جایزه نوبل پزشکی ۲۰۲۶ به سازندگان فناوری کنترل سلولها با نور اهدا شد
- هفته ملی سالمندان؛ از پیشگیری از سرطان تا حق برخورداری از سالمندی سالم
- سالمندی جمعیت؛ چالشی که از امروز باید برای آن برنامهریزی کرد
- قلب و سرطان؛ چرا سلامت قلب در بیماران مبتلا به سرطان اهمیت دارد؟
- چهرهای که بیش از نیمقرن برای پزشکی زیست؛ در سوگ استاد دکتر سعید پناهی
- آیا پزشکی بدترین شغل دنیاست؟
- بازدید نایبرئیس انجمن علمی کلینیکال انکولوژی ایران از مراکز درمانی تاجیکستان و ازبکستان
- کنفرانس علمی HPV در بیمارستان لاله؛ از غربالگری و واکسیناسیون تا درمان ضایعات پیشسرطانی
- «ایرآمبولانس هوایی» به اصفهان آمد؛ گامی برای تسهیل جابهجایی بیماران
- اعضای جدید هیئتمدیره خیریه «بال پروانه نصف جهان» انتخاب شدند
- اجرای DRG در ایران؛ چرا زیرساخت باید پیش از اصلاح نظام پرداخت آماده شود؟
- ایران و ترکمنستان در آستانه فصل تازهای از همکاریهای سلامت
- پزشکی دیگر درآمد، رضایت شغلی و منزلت اجتماعی را بهطور همزمان ندارد
- هشدار جامعه ارولوژی ایران درباره آمبولیزاسیون پروستات؛ PAE جایگزین قطعی جراحی نیست
- آلزایمر؛ فراتر از فراموشی
مرگومیر ناشی از زخم دیابتی بیشتر از سرطان پستان و پروستات است

به گزارش گروه بهداشت و درمان سرطان نیوز، زخمهای مزمن بهویژه زخم پای دیابتی، یکی از چالشهای جدی نظام سلامت در ایران و جهان محسوب میشوند؛ چالشی که هم از نظر بار اقتصادی و هم از نظر پیامدهای اجتماعی و روانی، اثرات گستردهای بر بیماران و خانوادههای آنان دارد. آمارها نشان میدهد این معضل حتی از بسیاری از بیماریهای شایع و مرگبار نیز خطرناکتر است، اما همچنان در نظام سلامت کشور مغفول مانده و به آن توجه کافی نمیشود.
کارشناسان حوزه سلامت تأکید دارند که افزایش سن جمعیت، روند رو به رشد چاقی و شیوع بیماریهای غیرواگیر در ایران، خطر بروز دیابت و در پی آن زخمهای مزمن را بیش از گذشته بالا برده است. اهمیت موضوع در حدی است که بسیاری از کشورها سیاستهای ویژهای برای پیشگیری و کنترل این زخمها تدوین کردهاند.
بیشتر بخوانید
در همین زمینه، سیدمهدی طبایی، رئیس سازمان جهاد دانشگاهی علوم پزشکی تهران در گفتوگو با ایسنا، با بیان اینکه مرگومیر ناشی از زخم پای دیابتی از بسیاری از سرطانهای شایع بیشتر است، اظهار کرد: مرگومیر پنجساله ناشی از زخم پای دیابتی از مرگومیر شایعترین سرطان مردان (پروستات)، شایعترین سرطان زنان (پستان) و حتی لنفوم بیشتر است. این آمار نشان میدهد که زخمهای مزمن باید در ردیف اولویتهای نظام سلامت قرار گیرند.
وی افزود: زخمهای مزمن، بهطور طبیعی ترمیم نمیشوند. زخمی که باید طی چهار تا شش هفته درمان شود، در بیماران مبتلا به زخم مزمن مدت بسیار بیشتری طول میکشد. این مسئله نهتنها کیفیت زندگی بیماران را به شدت کاهش میدهد؛ بلکه بار مالی و روانی زیادی به خانوادهها و نظام سلامت تحمیل میکند.
طبایی ادامه داد: بر اساس آمار، حدود ۲۵ درصد بیماران دیابتی دچار زخم اندام تحتانی میشوند و متأسفانه از میان آنها، حدود یکچهارم به قطع عضو میانجامد؛ بنابراین باید با سیاستگذاری جدی در زمینه آموزش و پیشگیری، از وخامت اوضاع جلوگیری کرد.
واکسن آنفلوانزا برای بیماران مبتلا به سرطان؛ چه زمانی و چه نوع واکسنی مناسب است؟
رویکرد پژوهشگران ایرانی برای درمان سرطانهای پیشرفته با هدفگیری ریزمحیط تومور
آیا پزشکی بدترین شغل دنیاست؟
آیا در سرطان پستان Luminal A میتوان رادیوتراپی را حذف کرد؟ نگاهی به نتایج مطالعه LUMINA
آیا فقط بیماران دارای ENE یا حاشیه مثبت به کمورادیوتراپی پس از جراحی نیاز دارند؟