در سایه ایثار؛ از دشت‌های جنوب تا کریدورهای بیمارستانی

سی‌ویکم شهریور، یادآور روزی است که آرامش میهنمان با غرش جنگ‌افزارهای دشمن متجاوز درهم شکست و هشت سالی از سرزمین و مردممان، حماسه و ایثار ساخت. در این سال‌ها، هرچند خط مقدم نبرد، در دل شهرها و مرزهای جنوب و غرب کشور بود، اما خط مقدم دیگری نیز وجود داشت که در آن، سلاح چاقوجراحی،سرم و آنژیوکت بود و سربازانش، مردان و زنان سفیدپوشی بودند که بی‌وقفه برای حفظ جان دیگران می‌جنگیدند. جامعه پزشکی، در آن دوران سخت، یکی از ستون‌های استوار مقاومت بودند که در کنار سایر رزمندگان پیروزی ملت ایران را رقم زدند.

در آن ایام، پزشکان، پرستاران، بهیاران، تکنسین‌ها و تمامی اعضای خانواده بزرگ سلامت، با وجود تمام کمبودها و مضایق، سنگری مستحکم در برابر درد و رنج رزمندگان و آسیب‌دیدگان جنگ ساختند. بیمارستان‌های صحرایی در نزدیک‌ترین نقاط به خطوط نبرد، با ابتدایی‌ترین امکانات، به پیشرفته‌ترین مراکز درمانی بدل شده بودند. جراحان ومتخصین بیهوشی  در ساعات طولانی و زیر نور چراغ‌های کم‌توان، عملیات‌های ظریف و پیچیده را انجام می‌دادند. پرستاران با از خود گذشتگی بی‌نظیر، پرستاری از مجروحان را تا پاسی از شب ادامه می‌دادند. این ایثارگری‌ها، برگ زرین دیگری در تاریخ پرافتخار نظام سلامت ایران است که نشان می‌دهد وظیفه‌شناسی و عشق به همنوع، برترین انگیزه برای این قشر زحمت‌کش است.

اما داستان فداکاری جامعه پزشکی ایران، به سال‌های جنگ تحمیلی ختم نشد. در سال‌های نه چندان دور، نسل جدیدی از همین پزشکان و پرستاران، در خط مقدم نبردی دیگر، این‌بار با ویروسی به نام کرونا، ایستادگی کردند. اگر روزی صدای انفجار، آرامش را می‌گسست، در آن دوران، سکوت سنگین کریدورهای بیمارستان‌ها و صدای بیپ دستگاه‌های ونتیلاتور، صحنه نبرد را ترسیم می‌کرد. پزشکان و پرستاران، این سربازان خسته‌ناشدنی سلامت، همچون گذشته، با از خودگذشتگی، خود را در معرض خطر قرار دادند. آن‌ها بار دیگر ثابت کردند که سوگندنامه بقراط تنها یک متن کهنه نیست، بلکه میثاقی زنده و جاری در وجودشان است.

همان‌گونه که در دوران دفاع مقدس، درمانگران خدمات خود را به تمامی مردم ادامه می‌دادند، در اوج بحران کرونا نیز جامعه پزشکی هیچ‌گاه وظیفه اصلی خود را در قبال سایر بیماران  از جمله مبتلایان به بیماری‌های صعب العلاج  مانند سرطان فراموش نکرد. پزشکان ما در شرایط سخت همه‌گیری، با رعایت پروتکل‌های سختگیرانه، درمان حیاتی بیماران خود را متوقف نکردند و با خلاقیت و تلاش شبانه‌روزی، تضمین کردند که هیچ بیماری به دلیل ترس از کرونا، از دریافت خدمات ضروری درمانی محروم نماند. این تداوم خدمت‌رسانی در دو جبهه سخت و طاقت‌فرسا، نشان از عمق مسئولیت‌پذیری این قشر دارد.

سی‌ویکم شهریور برای ما تنها یادآور شروع یک جنگ ناعادلانه نیست؛ بلکه یادآور آغاز دورانی از همبستگی، ایثار و از خودگذشتگی است که جامعه پزشکی ایران، سهمی سترگ‌ در آن دارد. امروز نیز که این جامعه همچنان پرچم‌دار سلامت مردم در برابر هرگونه چالش و بیماری است، همان روحیه جهادی و ایثاری پابرجاست. وظیفه سیاستگذاران و جامعه، قدردانی از این فداکاری‌ها و حمایت از این سرمایه‌های ملی است. یاد و خاطره تمامی قهرمانان و جان برکفان عرصه  سلامت در هر دو جنگ سخت و نابرابر با بیماری، گرامی باد 

دکتر پوریا عادلی
متخصص رادیوانکولوژی و معاون انتظامی نظام پزشکی استان اصفهان