- جایزه نوبل پزشکی ۲۰۲۶ به سازندگان فناوری کنترل سلول‌ها با نور اهدا شد
- هفته ملی سالمندان؛ از پیشگیری از سرطان تا حق برخورداری از سالمندی سالم
- سالمندی جمعیت؛ چالشی که از امروز باید برای آن برنامه‌ریزی کرد
- قلب و سرطان؛ چرا سلامت قلب در بیماران مبتلا به سرطان اهمیت دارد؟
- چهره‌ای که بیش از نیم‌قرن برای پزشکی زیست؛ در سوگ استاد دکتر سعید پناهی
- آیا پزشکی بدترین شغل دنیاست؟
- بازدید نایب‌رئیس انجمن علمی کلینیکال انکولوژی ایران از مراکز درمانی تاجیکستان و ازبکستان
- کنفرانس علمی HPV در بیمارستان لاله؛ از غربالگری و واکسیناسیون تا درمان ضایعات پیش‌سرطانی
- «ایرآمبولانس هوایی» به اصفهان آمد؛ گامی برای تسهیل جابه‌جایی بیماران
- اعضای جدید هیئتمدیره خیریه «بال پروانه نصف جهان» انتخاب شدند
- اجرای DRG در ایران؛ چرا زیرساخت باید پیش از اصلاح نظام پرداخت آماده شود؟
- ایران و ترکمنستان در آستانه فصل تازهای از همکاریهای سلامت
- پزشکی دیگر درآمد، رضایت شغلی و منزلت اجتماعی را بهطور همزمان ندارد
- هشدار جامعه ارولوژی ایران درباره آمبولیزاسیون پروستات؛ PAE جایگزین قطعی جراحی نیست
- آلزایمر؛ فراتر از فراموشی
نتایج یک مطالعه در مورد ارتباط بین سندرم پای بی‌قرار و پارکینسون
یک مطالعه طولانی‌مدت کره‌ای از وجود ارتباط احتمالی بین سندرم پای بی‌قرار و بیماری پارکینسون پرده برداشت.
به گزارش گروه بهداشت و درمان سرطان نیوز، یک مطالعه جدید در کره جنوبی نشان داده است که افراد مبتلا به سندرم پای بی‌قرار (RLS) در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به بیماری پارکینسون هستند.
این مطالعه نشان داد که افراد مبتلا به RLS بیشتر از افراد بدون این بیماری در معرض ابتلا به بیماری پارکینسون، با میزان بروز ۱.۶٪ در مقایسه با ۱.۰٪ در گروه کنترل، و بازه زمانی کوتاه‌تری برای تشخیص بیماری، بیش از ۱۵ سال، هستند.
RLS باعث ایجاد احساس ناخوشایندی در پا‌ها می‌شود که با حرکت بهبود می‌یابد و با استراحت بدتر می‌شود. بیماری پارکینسون با سطح پایین دوپامین در مغز مرتبط است و آگونیست‌های دوپامین یک درمان اصلی برای بهبود کنترل حرکتی هستند. مطالعات قبلی این سوال را مطرح کرده‌اند که آیا RLS ناشی از همان مکانیسم‌های دوپامینرژیک مرتبط با بیماری پارکینسون است یا خیر.
محققان داده‌های برنامه ملی بیمه سلامت کره (NHI) را از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۹ تجزیه و تحلیل کردند که شامل تقریباً ۱۰۰۰۰ بیمار مبتلا به سندرم پای بی‌قرار (RLS) و تعداد مشابهی از افراد سالم گروه کنترل بود. میانگین سنی ۵۰ سال بود و ۶۲.۸٪ از شرکت‌کنندگان زن بودند. محققان شرکت‌کنندگان را به مدت ۱۷ سال پیگیری کردند.
نتایج نشان داد که میزان کلی ابتلا به بیماری پارکینسون در بین مبتلایان به RLS، ۱.۶٪ بود که ۶۰٪ بیشتر از گروه کنترل است. این مطالعه همچنین نشان داد بیمارانی که درمان‌های مبتنی بر دوپامین، همان دارو‌هایی که برای درمان پارکینسون استفاده می‌شوند، دریافت کردند، میزان ابتلا به بیماری پارکینسون در آنها به ۰.۵٪ کاهش یافت، در حالی که این میزان در بین افرادی که درمان دریافت نکردند، ۲.۱٪ بود.
بیشتر بخوانید
محققان نتیجه می‌گیرند که افراد مبتلا به RLS در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به بیماری پارکینسون هستند و این خطر در افرادی که درمان‌های مبتنی بر دوپامین دریافت نکردند و علائم پارکینسون در آنها زودتر بروز کرد، به طور قابل توجهی افزایش یافته است.
اگرچه نتایج ثابت نمی‌کند که درمان مبتنی بر دوپامین برای سندرم پا‌های بی‌قرار از بیماری پارکینسون جلوگیری می‌کند، اما نشان‌دهنده ارتباط قوی بین این دو بیماری است و راه را برای تحقیقات آینده در مورد استفاده بالقوه از این درمان‌ها برای پیشگیری از بیماری‌های عصبی هموار می‌کند.
پربازدید های روز
آخرین اخبار
پربحث ترین
واکسن آنفلوانزا برای بیماران مبتلا به سرطان؛ چه زمانی و چه نوع واکسنی مناسب است؟
واکسن آنفلوانزا برای بیماران سرطانی چه زمانی تزریق شود؟ با انواع واکسن، زمان واکسیناسیون در شیمی‌درمانی و نکات مهم پیشگیری از آنفلوانزا آشنا شوید.
رویکرد پژوهشگران ایرانی برای درمان سرطان‌های پیشرفته با هدف‌گیری ریزمحیط تومور
پروفسور محمداسماعیل اکبری از بررسی رویکردی برای درمان سرطان‌های پیشرفته با هدف‌گیری FAP در ریزمحیط تومور و استفاده از FAPI و رادیوایزوتوپها خبر داده است.
آیا پزشکی بدترین شغل دنیاست؟
آیا پزشکی بدترین شغل دنیاست؟ دکتر پوریا عادلی در یادداشتی به دشواری‌های حرفه پزشکی، رابطه پزشک و بیمار، اعتماد، مسئولیت حرفه‌ای و معنای طبابت می‌پردازد.
آیا در سرطان پستان Luminal A می‌توان رادیوتراپی را حذف کرد؟ نگاهی به نتایج مطالعه LUMINA
مطالعه LUMINA بررسی کرد آیا در زنان منتخب مبتلا به سرطان پستان Luminal A با خطر بسیار پایین عود، می‌توان پس از جراحی حفظ پستان رادیوتراپی را حذف کرد؛ نتایجی امیدوارکننده اما نیازمند پیگیری طولانی‌مدت.
آیا فقط بیماران دارای ENE یا حاشیه مثبت به کمورادیوتراپی پس از جراحی نیاز دارند؟
تحلیل جدید داده‌های RTOG 9501 و EORTC 22931 نشان می‌دهد ENE و حاشیه مثبت عوامل پرخطر مهمی هستند، اما شاید بهتنهایی پیشبینیکننده قطعی سود از کمورادیوتراپی پس از عمل نباشند.
پرطرفدارترین