تمدید درمان مهارکننده‌های آروماتاز تا ۱۰ سال: کاهش قابل توجه متاستاز سرطان پستان در زنان یائسه

بر اساس متاآنالیز جامع منتشر شده در مجله  معتبر The Lancet  که در سال ۲۰۲۵  توسط گروه کارآزمایی‌های اولیه سرطان پستان (EBCTCG) منتشر  شده است. با تجزیه و تحلیل داده‌های فردی ۲۲،۰۳۱ زن یائسه از ۱۲ کارآزمایی تصادفی‌شده، به ارزیابی تأثیر ادامه درمان با مهارکننده‌های آروماتاز (AIT) پس از اتمام حداقل ۵ سال درمان اولیه هورمونی پرداخته است.

یافته‌های کلیدی این تحلیل نشان می‌دهد که دریافت پنج سال بیشتر هورمون درمانی  (در مجموع ۱۰ سال درمان) در مقایسه با توقف درمان پس از ۵ سال، منجر به کاهش ۲۷ درصدی در نرخ عود کلی بیماری و کاهش ۲۷ درصدی در نرخ  متاستاز در طی دهه پس از تشخیص می‌شود.

به بیان مطلق، خطر متاستاز از ۸.۶ درصد به ۶.۶ درصد کاهش می‌یابد. اگرچه کاهش مشاهده‌شده در مرگ‌ومیر ناشی از سرطان پستان از نظر آماری معنی‌دار نبود (نسبت خطر ۰.۹۰)، اما این احتمالاً به دلیل دوره پیگیری نسبتاً کوتاه‌مدت و همچنین میزان بالای عدم پایبندی به درمان (حدود ۴۰ درصد در هر دو گروه) بوده است.

نکته حائز اهمیت این است که کاهش نسبی خطر عود در تمامی زیرگروه‌ها از جمله وضعیت گره‌های لنفاوی، اندازه تومور و وضعیت گیرنده پروژسترون یکسان بود، اما به دلیل خطر پایه بالاتر، کاهش مطلق خطر در بیماران با درگیری گره‌های لنفاوی (Node-Positive) بیشتر بود.

در سوی دیگر، عارضه جانبی مهم شناسایی‌شده، افزایش خطر شکستگی استخوان بود، به طوری که ۵ سال درمان اضافه، خطر مطلق شکستگی را در ۵ سال اول حدود ۱.۲ درصد (از ۳.۴ درصد به ۴.۶ درصد) افزایش داد.

این مطالعه افزایش معنی‌داری در مرگ‌ومیر قلبی عروقی یا بروز سایر سرطان‌ها نشان نداد.

با در نظر گرفتن این شواهد، تصمیم‌گیری برای تمدید درمان باید به صورت فردی و با مشارکت بیمار، بااهمیت  دادن به منافع مطلق پیشگیری از عود (به ویژه در بیماران پرخطر) در مقابل خطرات و عوارض بالقوه درمان و همچنین ترجیحات فردی بیمار انجام پذیرد.

این تحلیل قوی، شاهدی محکم برای نقش تمدید درمان با مهارکننده‌های آروماتاز تا ۱۰ سال در کاهش بار عود بیماری، به ویژه متاستاز، در زنان یائسه مبتلا به سرطان پستان با گیرنده استروژن مثبت ارائه می‌دهد.